تحویل و برگه

برگه تحویل کالا به فروشنده؛ چک‌لیست کامل

برگهٔ تحویل تنها سندی است که نشان می‌دهد چه کالایی، کِی و به چه کسی سپرده شد. هفت چیزی که هر برگه باید داشته باشد، یک نمونهٔ کامل و اشتباه‌های رایج.

هر بار که جنس از انبار بیرون می‌رود و دست فروشنده می‌رسد، یک سؤال متولد می‌شود که آخر دوره باید جواب بگیرد: «چه چیزی، چند تا، کِی و به چه کسی؟» جواب این سؤال فقط یک جا ثبت است — برگه تحویل کالا. اگر این برگه ناقص باشد، تسویه روی حدس و حافظه انجام می‌شود.

برگهٔ تحویل برای چیست؟

برگهٔ تحویل سه کار انجام می‌دهد که هیچ سند دیگری جایش را نمی‌گیرد:

  • مسئولیت را جابه‌جا می‌کند. تا قبل از امضا، کالا در مسئولیت انبار است؛ بعد از امضا، دست فروشنده.
  • مبنای تسویه است. مانده امانی، فروش و کسری همه از «چقدر تحویل شد» شروع می‌شوند.
  • جلوی اختلاف را می‌گیرد. «من ۳۰ تا گرفتم، نه ۳۶ تا» فقط با یک برگهٔ امضاشده جواب قطعی دارد.

هفت چیزی که هر برگه باید داشته باشد

  1. شمارهٔ یکتا. هر برگه یک شماره دارد که تکرار نمی‌شود، تا بشود در برگشتی، تسویه یا اصلاحیه به آن ارجاع داد.
  2. تاریخ و ساعت به شمسی. «سه‌شنبه صبح» سند نیست؛ تاریخ کامل و ساعت تحویل است.
  3. نام تحویل‌دهنده و تحویل‌گیرنده. هر دو طرف، با نامی که در سامانه و قرارداد آمده.
  4. فهرست اقلام با نام کامل و کد کالا. «مایع ظرفشویی» کافی نیست؛ «مایع ظرفشویی ۷۵۰ گرمی» با کدش لازم است، چون ممکن است چند اندازه داشته باشید.
  5. واحد روشن. «۲» یعنی ۲ کارتن یا ۲ عدد؟ اگر کارتن ۱۲ تایی است، این اختلاف ۲۲ عدد است. واحد را کنار هر سطر بنویسید.
  6. جمعی که از سطرها درمی‌آید. جمع پایین برگه باید دقیقاً از جمع سطرهای بالای آن به دست بیاید، نه عددی که جداگانه نوشته شده باشد.
  7. امضا یا تأیید هر دو طرف و یک نسخه برای هر کدام. برگه‌ای که فقط یک طرف دارد، در اختلاف به کار کسی نمی‌آید.

اگر پورسانت یا قیمت فروش به نرخ روز بستگی دارد، نرخ همان روز هم روی برگه یا در سامانه کنار همان تحویل ثبت شود؛ نرخی که بعداً عوض شده نباید حساب تحویل‌های قبلی را عوض کند.

یک نمونهٔ کامل

برگهٔ شمارهٔ ۱۴۰۵-۰۷-۰۰۴۲، تحویل به علی رضایی، شنبه ۵ مهر ۱۴۰۵، ساعت ۸:۱۵:

ردیف کالا واحد تعداد
۱ شیشه‌شوی ۱ لیتری عدد ۲۴
۲ مایع ظرفشویی ۷۵۰ گرمی عدد ۳۶
۳ دستمال کاغذی ۱۰۰ برگ عدد ۴۸
۴ صابون مایع ۵۰۰ میلی‌لیتری عدد ۱۲
جمع عدد ۱۲۰

جمع را همیشه از روی سطرها وارسی کنید: ۲۴ + ۳۶ + ۴۸ + ۱۲ = ۱۲۰. اگر جمعی که روی برگه نوشته شده با این عدد نخواند، یکی از سطرها یا خود جمع اشتباه است — و این را باید همان لحظهٔ تحویل فهمید، نه سر تسویه.

اشتباه‌های رایج

جمعی که دستی نوشته شده

جمع دستی خیلی راحت با سطرها فاصله می‌گیرد، مخصوصاً وقتی سطری خط خورده یا اضافه شده. جمع باید حاصل سطرها باشد، نه یک عدد جدا.

واحدهای قاطی

یک سطر به کارتن، سطر بعد به عدد، بدون اینکه واحد نوشته شده باشد. سر تسویه، هر دو طرف عدد را به نفع خودشان می‌خوانند.

اصلاح با خودکار روی همان برگه

اگر بعد از امضا چیزی باید عوض شود، روی برگه خط نزنید. یک اصلاحیه با شمارهٔ جدید صادر کنید که به برگهٔ اصلی ارجاع می‌دهد و دلیل اصلاح را می‌گوید. برگهٔ اول همان‌طور که امضا شده باقی می‌ماند.

برگهٔ بی‌تاریخ یا با تاریخ قاطی

تاریخ میلادی روی یکی و شمسی روی دیگری، یا برگه‌ای که اصلاً تاریخ ندارد، تسویهٔ دوره‌ای را غیرممکن می‌کند؛ نمی‌شود فهمید تحویل در کدام دوره بوده است.

وقتی چیزی برمی‌گردد

برگشتی هم سند خودش را دارد: برگهٔ برگشت که به برگهٔ تحویل ارجاع می‌دهد و می‌گوید از کدام تحویل، چه چیزی و چند تا برگشت. هیچ‌وقت عدد برگهٔ تحویل را به خاطر برگشتی کم نکنید؛ تحویل اتفاق افتاده و برگشت هم یک رویداد جداست. این دو کنار هم، مانده امانی را می‌سازند — همان چیزی که در یادداشت کالای امانی چیست؟ با مثال عددی آمده است.

برگه تحویل کالا در نیک انبار

در نیک انبار برگه تحویل کالا از روی همان اسکن‌هایی ساخته می‌شود که کالا را از انبار خارج می‌کنند؛ پس سطرها و جمع از یک جا می‌آیند. برگه از داخل نرم‌افزار چاپ می‌شود، فروشنده امضا می‌کند و عکسش در پرونده می‌ماند. جزئیات را در صفحهٔ برگهٔ تحویل کالا به ویزیتور ببینید.

در نیک انبار

همین کار را با نیک انبار ببینید.